Πέμπτη 4 Ιουλίου 2013

Οιδιπόδειο ή απλή αδυναμία???

Είχα έναν γιο... Κολλημένος επάνω μου... Τώρα έχω δύο... Μία από τα ίδια!!!

Όταν γεννήθηκε ο πρώτος μου γιος, ο Ιορδάνης μου, ήμουν στο σπίτι με το μωρό, το θήλαζα, το άλλαζα, το έπλενα, το καθάριζα, το είχα αγκαλιά, κάναμε βολτούλες με το μωρό στο μάρσιπο. Φυσικό ήταν να γνωρίζει ΕΜΕΝΑ και να ζητάει ΕΜΕΝΑ. Τα μωρά όταν είναι πολύ μικρά θέλουν τη μυρωδιά της μαμάς τους. Όταν αρχίζουν να καταλαβαίνουν και να αναγνωρίζουν πρόσωπα, αποζητούν αυτό το πρόσωπο που βλέπουν πιο συχνά...

Όταν ήρθε και ο μικρούλης μου έκανε τα ίδια. Στην αγκαλιά της μανούλας.... Να νιώθει σιγουριά... 
Ακόμα και τώρα που μεγάλωσε λιγάκι (χθες έκλεισε 11 μήνες που με κάνει περήφανη...) όταν θέλει κάτι έρχεται σε μένα, όταν θέλει αγκαλιά έρχεται σε μένα, όχι στον μπαμπά του που μπορεί να είναι και πιο κοντά του...

Και αρχίζω και σκέφτομαι "τι τρέχει με αυτό το Οιδιπόδειο?". Είναι μύθος ή αλήθεια?

Πέμπτη 20 Ιουνίου 2013

Πώς την τρίζουν την πιπίλα...

Πώς την τρίζουν την πιπίλα... Με τα ούλα τους την τρίζουν!
Και πώς να το ήξερα, η γυναίκα, αφού με τον μεγάλο μου δεν είχα καμία σχέση με πιπίλες???
Ακούω τον μικρό να έχει στο στόμα του την πιπίλα και "τσίκου τσίκου, τσίκου τσίκου, τσίκου τσίκου", η πιπίλα τρίζει!!!! Πολύ γέλασα την πρώτη φορά που το παρατήρησα!

Δύο παιδάκια... και τα δύο από την κοιλίτσα μου (μάλλον κοιλάρα μου!!!), με ίδια αντιμετώπιση, κι όμως τόοοοσο διαφορετικά...
Σύμφωνα με μελέτες που έγιναν ανάμεσα σε αδέρφια, προέκυψε ότι μόνο το 20% του χρόνου τους μοιάζουν. Το υπόλοιπο 80% δεν έχουν ομοιότητες. Δεδομένου ότι μεγαλώνουν στο ίδιο σπίτι, με τους ίδιους γονείς, με τα ίδια ερεθίσματα, αυτό είναι πολύ περίεργο. Αξίζει, αν σας ενδιαφέρει, να ρίξετε μια ματιά στο άρθρο της ψυχολόγου Alix Spiegel, Siblings Share Genes, But Rarely Personalities.

Σκέφτηκα να κάνω μία γενική σύγκριση των συνηθειών των δύο αγοριών μου. Όλοι μου λένε "Μην κάνεις συγκρίσεις" αλλά, απλά, δε γίνεται.

Σάββατο 16 Μαρτίου 2013

Καρτούλα πρώτων γενεθλίων

Τελευταία μ' έχει πιάσει craft-o-mania! Μανία να κατασκευάζω, να φτιάχνω πραγματάκια!

Η αλήθεια είναι ότι το μαστοριλίκι το έχω μέσα μου από παιδί, που προτιμούσα να μαστορεύω με τον μπαμπά μου στον κήπο, παρά να σκουπίζω και να σφουγγαρίζω με τη μαμά μου.

Η πρώτη μου κατασκευή ήταν ένα βιβλίο ευχών για τον βαφτισιμιό μου με θέμα τον Μίκυ. Τον βάφτισα 12/1/2013 και εκείνη τη μέρα έκανα έκπληξη στην κουμπάρα μου το βιβλίο ευχών. Μιας και, πάνω στην αναστάτωση, ξέχασα να το βγάλω φωτογραφία, επιφυλάσσομαι να το δείξω στο μέλλον.

Μέσα Φλεβάρη, ο γιος της κουμπάρας μου και πολύ καλής μου φίλης, Κορίνας, ο Βασιλάκης, είχε τα πρώτα του γενέθλια. Ενός έτους... Πόοοοοοσο γρήγορα περνάει ο πρώτος χρόνος... και ο δεύτερος... και ο τρίτος... Μέχρι εδώ έχω φτάσει μέχρι στιγμής, μιας και ο μεγάλος μου είναι 3 και κάτι.

Λόγω καιρού, δεν κατάφερα να βγω με τα μικρά για να πάρω μία καρτούλα, οπότε αποφάσισα να φτιάξω μία μόνη μου.

Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου 2012

Ο "μικρός" γίνεται big brother!

Και ήρθε η ώρα που περιμέναμε... Να κάνουμε την οικογένειά μας τετραμελή! Φτάνει όλα να πήγαιναν καλά... όπως και πήγαν!
Όταν μάθαμε ότι ήμουν έγκυος ο Ιορδανάκος ήταν 2 χρονών και κάτι ημερών. Και σχεδόν αμέσως άρχισα να του λέω τα καθέκαστα. Ότι, δηλαδή, η μαμάκα είχε στην κοιλίτσα ένα μωράκι, που όσο περνούσε ο καιρός θα μεγάλωνε και όταν δε θα χωρούσε πια στην κοιλιά, θα έβγαινε για να το γνωρίσουμε!
Δεν το ανακοινώσαμε αμέσως στους δικούς μας. Περιμέναμε να δούμε πρώτα ότι όλα ήταν καλά και μετά κάναμε τις ανακοινώσεις, ή μάλλον ο Τζόρνταν τις έκανε!
Ήμασταν για Χριστουγεννιάτικο τραπέζι στους δικούς μου και ρωτήσαμε τον μικρό τι δώρο του έκαναν η μαμά και ο μπαμπάς για τα Χριστούγεννα. Και η απάντησή του "Ένα ζωλάκι. Ένα αντεφάκι!"
Κόκκαλο όλοι.. Χιχι! Χριστουγεννιάτικο δωράκι!
Κάτι παρόμοιο έγινε και στα πεθερικά μου. Κι εκεί κοκκάλωσαν! Λες και μας ήρθε ξαφνικά! Αμ πώς, θα αφήναμε το αγοράκι μας χωρίς "αντεφάκι"?

Πέμπτη 8 Μαρτίου 2012

Το "νουνού" του Ιορδάνη!

Ο μικρούλης μου (που έγινε 2 ετών πριν από τρεις μήνες ακριβώς) από βρεφάκι, την πιπίλα δεν την ήθελε καθόλου! Κι εγώ δεν ήθελα να τον πιέσω. Τον θήλαζα, οπότε η διαφορά της αίσθησης του φυσικού με το τεχνητό ήταν μεγάλη γι΄αυτόν. Έτσι σκεφτόμουν. Πιπίλα πήρε μόνο 2 βράδια για 15-20 λεπτά τη φορά, κι αυτό μέχρι να τον πάρει ο ύπνος. Μετά του την έβγαλα, γιατί δε ήθελα να τη συνηθίσει, αλλά προφανώς, δεν την ήθελε ούτε ο ίδιος! Κοίτα να δεις που από βρεφάκια ημερών έχουν και άποψη!!!

Το θέμα ήταν ότι έπρεπε να βρω κάποιον τρόπο να νανουρίζεται ακόμη κι όταν δε θα τον είχα στην αγκαλιά μου. Παρατηρούσα ότι από περίπου 5,5 μηνών όταν ήθελε να κοιμηθεί, πριν ακουμπήσει το  κεφαλάκι του στον ώμο μου, πλησίαζε το στόμα του στον ώμο μου, σούφρωνε τα χειλάκια του σα να έλεγε "ου" και έκανε έναν ήχο σαν πλατάγιασμα της γλώσσας στον ουρανίσκο. Δεν ξέρω πώς να τον περιγράψω... Η αλήθεια είναι πώς μπορώ να κάνω ακριβώς την κίνηση που κάνει με τη γλώσσα του, αλλά δε μπορώ με τίποτα να την περιγράψω!!!

Η πρώτη φώτο με το "νου-νου" μας - 8 μηνών & 15 ημερών
Δε μπόρεσα να καταλάβω τι ακριβώς ήθελε. Μου φαινόταν ότι απλά ήθελε τη μανούλα. Αλλά ακόμα και όταν ήταν στην αγκαλιά της μαμάς μου ή της πεθεράς μου, έκανε την ίδια κίνηση στον ώμο τους. Τι να σκεφτώ? Μάλλον του άρεσε!

Κάπου στον Αύγουστο του 2010 που ήμασταν στο πατρικό μου, βλέποντας την κίνησή του - δεν ξέρω πώς μου ήρθε - λέω στη μαμά μου "Μήπως έχεις κανένα μαντήλι να δοκιμάσουμε να του βάλουμε κοντά στο στόμα του, για να μην κοιμάται μόνο στην αγκαλιά μου;"