Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μαμάκα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μαμάκα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 13 Μαρτίου 2011

Μάνα, μητέρα, μαμά... πεθερά!

Όταν ήμουν μικρή και παίζαμε τις "κουμπάρες" με τις φίλες μου, πίναμε ψεύτικο καφέ ή τσάι, τρώγαμε αληθινά κουλουράκια, τα οποία προηγουμένως βουτούσαμε στον ψεύτικο καφέ, ψευτοπλέκαμε καλτσάκια, κασκόλ ή και θήκες για μαξιλάρια(!!!!!)... 

Αλλά εκτός από αυτές τις "δημιουργικές" ασχολίες, τύχαιναν φορές που μαζευόμασταν πολλές φίλες, οπότε οι "κουμπάρες" δέχονταν και επισκέψεις. Η ξαδέρφη της μίας, η μαμά της άλλης, η πεθερά της τρίτης. Τέτοια σενάρια, ούτε ο Φώσκολος! Μα να πίνεις καφέ με την κουμπάρα σου και να έρχεται η πεθερά της?????

Και άντε, εγώ την έλεγα "κυρία Τασούλα". Η "νύφη" της πώς θα την έλεγε? Μα φυσικά, "μαμά".

Μεγαλώνοντας και ρουφώντας σα σφουγγάρι όσα άκουγα, θεωρούσα αυτονόητο ότι όταν ένα ζευγάρι παντρεύεται, ο ένας θα αποκαλέι τους γονείς του άλλου "μαμά" και "μπαμπά". Έτσι άκουγα, έτσι έλεγα. Από τότε που με θυμάμαι, η μαμά μου φώναζε τους παππούδες μου, τους γονείς του μπαμπά μου "μαμά" και "μπαμπά" και το ίδιο έκανε και ο πατέρας μου.

Δε σκέφτηκα ούτε μια στιγμή το βάρος αυτής της λέξης, την πραγματική της έννοια. Ο μπαμπάς του άντρα σου είναι και δικός σου μπαμπάς. Η μαμά του είναι και δική σου μαμά... Είναι, όμως? Είναι μαμά?