Σάββατο 16 Μαρτίου 2013

Καρτούλα πρώτων γενεθλίων

Τελευταία μ' έχει πιάσει craft-o-mania! Μανία να κατασκευάζω, να φτιάχνω πραγματάκια!

Η αλήθεια είναι ότι το μαστοριλίκι το έχω μέσα μου από παιδί, που προτιμούσα να μαστορεύω με τον μπαμπά μου στον κήπο, παρά να σκουπίζω και να σφουγγαρίζω με τη μαμά μου.

Η πρώτη μου κατασκευή ήταν ένα βιβλίο ευχών για τον βαφτισιμιό μου με θέμα τον Μίκυ. Τον βάφτισα 12/1/2013 και εκείνη τη μέρα έκανα έκπληξη στην κουμπάρα μου το βιβλίο ευχών. Μιας και, πάνω στην αναστάτωση, ξέχασα να το βγάλω φωτογραφία, επιφυλάσσομαι να το δείξω στο μέλλον.

Μέσα Φλεβάρη, ο γιος της κουμπάρας μου και πολύ καλής μου φίλης, Κορίνας, ο Βασιλάκης, είχε τα πρώτα του γενέθλια. Ενός έτους... Πόοοοοοσο γρήγορα περνάει ο πρώτος χρόνος... και ο δεύτερος... και ο τρίτος... Μέχρι εδώ έχω φτάσει μέχρι στιγμής, μιας και ο μεγάλος μου είναι 3 και κάτι.

Λόγω καιρού, δεν κατάφερα να βγω με τα μικρά για να πάρω μία καρτούλα, οπότε αποφάσισα να φτιάξω μία μόνη μου.

Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου 2012

Ο "μικρός" γίνεται big brother!

Και ήρθε η ώρα που περιμέναμε... Να κάνουμε την οικογένειά μας τετραμελή! Φτάνει όλα να πήγαιναν καλά... όπως και πήγαν!
Όταν μάθαμε ότι ήμουν έγκυος ο Ιορδανάκος ήταν 2 χρονών και κάτι ημερών. Και σχεδόν αμέσως άρχισα να του λέω τα καθέκαστα. Ότι, δηλαδή, η μαμάκα είχε στην κοιλίτσα ένα μωράκι, που όσο περνούσε ο καιρός θα μεγάλωνε και όταν δε θα χωρούσε πια στην κοιλιά, θα έβγαινε για να το γνωρίσουμε!
Δεν το ανακοινώσαμε αμέσως στους δικούς μας. Περιμέναμε να δούμε πρώτα ότι όλα ήταν καλά και μετά κάναμε τις ανακοινώσεις, ή μάλλον ο Τζόρνταν τις έκανε!
Ήμασταν για Χριστουγεννιάτικο τραπέζι στους δικούς μου και ρωτήσαμε τον μικρό τι δώρο του έκαναν η μαμά και ο μπαμπάς για τα Χριστούγεννα. Και η απάντησή του "Ένα ζωλάκι. Ένα αντεφάκι!"
Κόκκαλο όλοι.. Χιχι! Χριστουγεννιάτικο δωράκι!
Κάτι παρόμοιο έγινε και στα πεθερικά μου. Κι εκεί κοκκάλωσαν! Λες και μας ήρθε ξαφνικά! Αμ πώς, θα αφήναμε το αγοράκι μας χωρίς "αντεφάκι"?

Πέμπτη 8 Μαρτίου 2012

Το "νουνού" του Ιορδάνη!

Ο μικρούλης μου (που έγινε 2 ετών πριν από τρεις μήνες ακριβώς) από βρεφάκι, την πιπίλα δεν την ήθελε καθόλου! Κι εγώ δεν ήθελα να τον πιέσω. Τον θήλαζα, οπότε η διαφορά της αίσθησης του φυσικού με το τεχνητό ήταν μεγάλη γι΄αυτόν. Έτσι σκεφτόμουν. Πιπίλα πήρε μόνο 2 βράδια για 15-20 λεπτά τη φορά, κι αυτό μέχρι να τον πάρει ο ύπνος. Μετά του την έβγαλα, γιατί δε ήθελα να τη συνηθίσει, αλλά προφανώς, δεν την ήθελε ούτε ο ίδιος! Κοίτα να δεις που από βρεφάκια ημερών έχουν και άποψη!!!

Το θέμα ήταν ότι έπρεπε να βρω κάποιον τρόπο να νανουρίζεται ακόμη κι όταν δε θα τον είχα στην αγκαλιά μου. Παρατηρούσα ότι από περίπου 5,5 μηνών όταν ήθελε να κοιμηθεί, πριν ακουμπήσει το  κεφαλάκι του στον ώμο μου, πλησίαζε το στόμα του στον ώμο μου, σούφρωνε τα χειλάκια του σα να έλεγε "ου" και έκανε έναν ήχο σαν πλατάγιασμα της γλώσσας στον ουρανίσκο. Δεν ξέρω πώς να τον περιγράψω... Η αλήθεια είναι πώς μπορώ να κάνω ακριβώς την κίνηση που κάνει με τη γλώσσα του, αλλά δε μπορώ με τίποτα να την περιγράψω!!!

Η πρώτη φώτο με το "νου-νου" μας - 8 μηνών & 15 ημερών
Δε μπόρεσα να καταλάβω τι ακριβώς ήθελε. Μου φαινόταν ότι απλά ήθελε τη μανούλα. Αλλά ακόμα και όταν ήταν στην αγκαλιά της μαμάς μου ή της πεθεράς μου, έκανε την ίδια κίνηση στον ώμο τους. Τι να σκεφτώ? Μάλλον του άρεσε!

Κάπου στον Αύγουστο του 2010 που ήμασταν στο πατρικό μου, βλέποντας την κίνησή του - δεν ξέρω πώς μου ήρθε - λέω στη μαμά μου "Μήπως έχεις κανένα μαντήλι να δοκιμάσουμε να του βάλουμε κοντά στο στόμα του, για να μην κοιμάται μόνο στην αγκαλιά μου;"

Τρίτη 1 Νοεμβρίου 2011

Ο Jordan σε τρίτο ενικό...

Μετά τη μαμά σε τρίτο ενικό, τώρα έρχεται και η συνέχεια του sequel...

Ο Ιορδάνης σε τρίτο ενικό...

Πριν λίγο καιρό σας έλεγα ότι είχα συνειδητοποιήσει ότι μιλούσα στον γιο μου, για τον εαυτό μου σε τρίτο ενικό πρόσωπο. Δηλαδή, "έλα στη μανούλα", "η μανούλα θα σου δώσει νεράκι", "κάνε μία αγκαλίτσα τη μαμά" κλπ.

Εδώ και 1-2 μήνες που ο Τζόρνταν άρχισε να μιλάει κατανοητά, ακούω το ίδιο πράγμα. "Έπεσε ο Ντοντάνης", "Να ανέβει ο Ντοντάνης", "Να κάτσει ο Ντοντάνης", "Το πήλε ο Ντοντάνης" και λέω "Βρε λες??????" Λες, επειδή μιλούσα έτσι εγώ να μιλάει κι αυτός για τον εαυτό του σε τρίτο ενικό?

Βέβαια, από την προηγούμενη εβδομάδα που έμαθε το "θέλω", γιατί μέχρι τώρα έλεγε μόνο "σε σέλω" (=δε θέλω), ζητάει κανονικά. π.χ. "σέλω λελό" (= θέλω νερό), "σέλω παΐ" (=θέλω φαΐ), "σέλω τακανά" (=θέλω τραχανά). Οπότε, αναφέρεται στον εαυτό του, κανονικά στο πρώτο πρόσωπο. Α! Επίσης χθες που τον ρώτησα τι θέλει μου είπε "να κάνω κακά"! Χαχαχα!

Ένα παρόμοιο περιστατικό είναι της Αδέρφως μου, της αδελφής ψυχής μου από αο σχολικά μας χρόνια (πώς περνάν τα χρόνια, ε, κορίτσια???), που μιλούσε κι αυτή με τον ίδιο τρόπο στη μικρή της, και τώρα και η μικρή, 2 χρονών, μιλάει για τον εαυτό της σε τρίτο ενικό!!! "Ατό είναι τηθ Ελίναθ"!!! Για να μην την αδικήσω, η μικρούλα λέει και το "σ" αλλά αυτή τη φράση άκουσα και μου άρεσε - μου έμεινε.

Έχετε υπόψη σας καμία παρόμοια περίπτωση??? Έψαξα σε κάποια sites αλλά δε βρήκα τίποτα σχετικό. Μόνο εδώ βρήκα να λέει ότι καλά έπραξα (όχι εγώ προσωπικά! χιχιχι!) και όταν του μιλούσα έλεγα "η μανούλα" και όχι "εγώ".

Πάντως, δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει πρόβλημα με την περαιτέρω λεκτική ανάπτυξή του, αφού ήδη λέει πάρα πολλά για την ηλικία του (είναι 22 μηνών 2 εβδομάδων και 6 ημερών ακριβώς - από το τικεράκι του το είδα ;-) ). Απλά ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας και να μου πείτε αν ξέρετε μήπως ο τρόπος που μιλάει έχει σχέση με τον τρόπο που του μιλάω εγώ.

Μακάρι όλα τα παιδάκια μας να είναι γερά και εμείς να έχουμε υπομονή!!! Πολλή υπομονή!!! Αργά η γρήγορα θα μιλήσουν και τότε αρχίζουν τα γέλια, αλλά και οι απαιτήσεις!!!!


Σήμερα την ώρα του φαγητού μου έλεγε "Βάλε μαμά μουντάντα!"="Βάλε μαμά μουστάρδα". Ακούς εκεί μουστάρδα...

Μαύρη είναι η νύχτα...

Μαύρη νύχτα κι άραχνη... Έτσι είναι τα τελευταία μου βράδια. Βασικά, όχι και τόσο τελευταία... Μετά τις καλοκαιρινές διακοπές άρχισε ο Γολγοθάς μου.

Μέχρι το καλοκαίρι, συγκεκριμένα, μέχρι να φύγει η πεθερά μου για Χαλκιδική στο εξοχικό τους, όπου μένουν μόνιμα το καλοκαίρι, ο ύπνος του Τζόρνταν ήταν κάπως έτσι: 
Έπινε το γάλα του στο δωμάτιο (εγώ του κρατούσα το ποτηράκι), τον έβαζα στο κρεβάτι του, τον φιλούσα και έφευγα.  Το βράδυ δεν ξυπνούσε καθόλου συνήθως. Και όλα καλώς καμωμένα!

Και ήρθε το καλοκαίριιιιιιιιι........................ Όταν έφυγε η πεθερά μου, είχα κανονίσει με μία φίλη μου να τον κρατάει τις ώρες που εγώ ήμουν στη δουλειά. Ήμουν σίγουρη γιατί και αυτή αγαπάει τον μικρό, αλλά κι αυτός την αγαπάει και του αρέσει να παίζει μαζί της. Όλα καλά, όλα ανθηρά, λοιπόν. Εκείνα τα πρώτα βράδια ο μικρός ξυπνούσε ξαφνικά μέσα στη νύχτα κλαίγοντας γοερά και για να ξανακοιμηθεί ήθελε την αγκαλιά της μανούλας. Νομίζω ότι αυτός είχε το φόβο ότι θα ξυπνούσε και δε θα με έβλεπε στο σπίτι μας, αλλά εμένα αυτή η αλλαγή του μου ήρθε κατακούτελα!

Δύο εβδομάδες μετά πήγε για μία εβδομάδα στη γιαγά του στη Χαλκιδική, όπου ήταν και τα άλλα δύο ξαδέρφια του. Μου λέγανε ότι κοιμόταν μια χαρά εκτός από 2 βράδια. Στην ουσία κοιμήθηκε 5 βράδια εκεί χωρίς εμένα. Όταν πήγαμε να τον πάρουμε, άρχισε να τσιρίζει από χαρά τη στιγμή που με είδε και... γίναμε αυτοκόλλητοι... Ούτε για κατούρημα δεν με άφηνε να πάω χωρίς αυτόν. Και τότε ήταν που άρχισε το "καλό" μαρτύριο!

Επιστρέφοντας, ήθελε να κοιμάται στην αγκαλιά μου, δε με άφηνε δευτερόλεπτο, έκλαιγε κάθε φορά που ξυπνούσε και τσίριζε αν δεν πήγαινα κοντά του σε κλάσματα δευτερολέπτου. Πήγε μία εβδομάδα έτσι και μετά τον πήγαμε στους γονείς μου στη Βέροια. Είναι μακριά οπότε παραπονιούνται ότι δεν τον βλέπουν πολύ και δεν τον χαίρονται. Έμεινε εκεί 5 βράδια χωρίς εμένα. Κοιμόταν η μαμά μου δίπλα του, οπότε όταν ξυπνούσε του έδινε νεράκι και τον ξανακοίμιζε εκτός από ένα βράδυ που ζητώντας εμένα, από το κλάμα έκανε εμετό.

Και αυτή ήταν η τελευταία φορά που τον άφησα. Από εκεί και πέρα ήταν συνέχεια μαζί μου. Αλλά αυτό, όπως φάνηκε, δεν τον καθησύχαζε πλέον. Κοιμόταν και δεν ήταν σίγουρος ότι ξυπνώντας θα δει εμένα κοντά του. Και η κατάσταση έγινε αφόρητη... Να ξενυχτάω στο δωμάτιό του, να τον παίρνω και να κοιμόμαστε στον καναπέ του σαλονιού, γιατί κι εγώ πρέπει να κοιμηθώ, τουλάχιστον 3 ώρες για να μην είμαι σα ζόμπι την άλλη μέρα στη δουλειά. Πιασμένα τα χέρια μου από το βάρος του στην αγκαλιά μου, πιασμένη η πλάτη μου από τον ύπνο στον καναπέ στο ένα πλευρό. Ένα κουρέλι...

Την τελευταία εβδομάδα, ευτυχώς, δεν ξυπνάει τόσο ώστε να χρειαστεί να κοιμηθούμε στον καναπέ (ή πανακέ, όπως τον λέει ο Τζόρνταν). Τον έβαζα στο κρεβάτι του και καθόμουν στο χαλί. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα αντοχές να παραμείνω καθιστή, οπότε ξάπλωνα στο χαλί με τον λούτρινο Γουίνι για μαξιλάρι και με έπαιρνε ο ύπνος εκεί, μπορεί και για μία ώρα. Χέρια, πόδια, πλάτη ένα χάλι! 

Σήμερα ήταν το πρώτο βράδυ που βγήκα από το δωμάτιό του σε 7 λεπτά!!!!!!!!! Χρόνος ρεκόρ από τις 4 Ιουλίου που έρχισαν τα βάσανα! Ελπίζω τα πράγματα να καλυτερέψουν γιατί δεν ξέρω πόσο ακόμα θα αντέξω, η μάνα! Αν και νομίζω ότι οι αντοχές της μάνας πολλαπλασιάζονται, αν χρειαστεί. Δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να αντέξω μία ολόκληρη μέρα - ή και περισσότερες - με 3-4 ώρες ύπνου.

Άξιες, άξιες οι μάνες που και ξυπνάνε 1241234134 φορές μέσα στη νύχτα και την άλλη μέρα πρέπει να είναι στη δουλειά τους άψογες. Καλό μας κουράγιο, λοιπόν!!