Τρίτη 1 Νοεμβρίου 2011

Ο Jordan σε τρίτο ενικό...

Μετά τη μαμά σε τρίτο ενικό, τώρα έρχεται και η συνέχεια του sequel...

Ο Ιορδάνης σε τρίτο ενικό...

Πριν λίγο καιρό σας έλεγα ότι είχα συνειδητοποιήσει ότι μιλούσα στον γιο μου, για τον εαυτό μου σε τρίτο ενικό πρόσωπο. Δηλαδή, "έλα στη μανούλα", "η μανούλα θα σου δώσει νεράκι", "κάνε μία αγκαλίτσα τη μαμά" κλπ.

Εδώ και 1-2 μήνες που ο Τζόρνταν άρχισε να μιλάει κατανοητά, ακούω το ίδιο πράγμα. "Έπεσε ο Ντοντάνης", "Να ανέβει ο Ντοντάνης", "Να κάτσει ο Ντοντάνης", "Το πήλε ο Ντοντάνης" και λέω "Βρε λες??????" Λες, επειδή μιλούσα έτσι εγώ να μιλάει κι αυτός για τον εαυτό του σε τρίτο ενικό?

Βέβαια, από την προηγούμενη εβδομάδα που έμαθε το "θέλω", γιατί μέχρι τώρα έλεγε μόνο "σε σέλω" (=δε θέλω), ζητάει κανονικά. π.χ. "σέλω λελό" (= θέλω νερό), "σέλω παΐ" (=θέλω φαΐ), "σέλω τακανά" (=θέλω τραχανά). Οπότε, αναφέρεται στον εαυτό του, κανονικά στο πρώτο πρόσωπο. Α! Επίσης χθες που τον ρώτησα τι θέλει μου είπε "να κάνω κακά"! Χαχαχα!

Ένα παρόμοιο περιστατικό είναι της Αδέρφως μου, της αδελφής ψυχής μου από αο σχολικά μας χρόνια (πώς περνάν τα χρόνια, ε, κορίτσια???), που μιλούσε κι αυτή με τον ίδιο τρόπο στη μικρή της, και τώρα και η μικρή, 2 χρονών, μιλάει για τον εαυτό της σε τρίτο ενικό!!! "Ατό είναι τηθ Ελίναθ"!!! Για να μην την αδικήσω, η μικρούλα λέει και το "σ" αλλά αυτή τη φράση άκουσα και μου άρεσε - μου έμεινε.

Έχετε υπόψη σας καμία παρόμοια περίπτωση??? Έψαξα σε κάποια sites αλλά δε βρήκα τίποτα σχετικό. Μόνο εδώ βρήκα να λέει ότι καλά έπραξα (όχι εγώ προσωπικά! χιχιχι!) και όταν του μιλούσα έλεγα "η μανούλα" και όχι "εγώ".

Πάντως, δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει πρόβλημα με την περαιτέρω λεκτική ανάπτυξή του, αφού ήδη λέει πάρα πολλά για την ηλικία του (είναι 22 μηνών 2 εβδομάδων και 6 ημερών ακριβώς - από το τικεράκι του το είδα ;-) ). Απλά ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας και να μου πείτε αν ξέρετε μήπως ο τρόπος που μιλάει έχει σχέση με τον τρόπο που του μιλάω εγώ.

Μακάρι όλα τα παιδάκια μας να είναι γερά και εμείς να έχουμε υπομονή!!! Πολλή υπομονή!!! Αργά η γρήγορα θα μιλήσουν και τότε αρχίζουν τα γέλια, αλλά και οι απαιτήσεις!!!!


Σήμερα την ώρα του φαγητού μου έλεγε "Βάλε μαμά μουντάντα!"="Βάλε μαμά μουστάρδα". Ακούς εκεί μουστάρδα...

Μαύρη είναι η νύχτα...

Μαύρη νύχτα κι άραχνη... Έτσι είναι τα τελευταία μου βράδια. Βασικά, όχι και τόσο τελευταία... Μετά τις καλοκαιρινές διακοπές άρχισε ο Γολγοθάς μου.

Μέχρι το καλοκαίρι, συγκεκριμένα, μέχρι να φύγει η πεθερά μου για Χαλκιδική στο εξοχικό τους, όπου μένουν μόνιμα το καλοκαίρι, ο ύπνος του Τζόρνταν ήταν κάπως έτσι: 
Έπινε το γάλα του στο δωμάτιο (εγώ του κρατούσα το ποτηράκι), τον έβαζα στο κρεβάτι του, τον φιλούσα και έφευγα.  Το βράδυ δεν ξυπνούσε καθόλου συνήθως. Και όλα καλώς καμωμένα!

Και ήρθε το καλοκαίριιιιιιιιι........................ Όταν έφυγε η πεθερά μου, είχα κανονίσει με μία φίλη μου να τον κρατάει τις ώρες που εγώ ήμουν στη δουλειά. Ήμουν σίγουρη γιατί και αυτή αγαπάει τον μικρό, αλλά κι αυτός την αγαπάει και του αρέσει να παίζει μαζί της. Όλα καλά, όλα ανθηρά, λοιπόν. Εκείνα τα πρώτα βράδια ο μικρός ξυπνούσε ξαφνικά μέσα στη νύχτα κλαίγοντας γοερά και για να ξανακοιμηθεί ήθελε την αγκαλιά της μανούλας. Νομίζω ότι αυτός είχε το φόβο ότι θα ξυπνούσε και δε θα με έβλεπε στο σπίτι μας, αλλά εμένα αυτή η αλλαγή του μου ήρθε κατακούτελα!

Δύο εβδομάδες μετά πήγε για μία εβδομάδα στη γιαγά του στη Χαλκιδική, όπου ήταν και τα άλλα δύο ξαδέρφια του. Μου λέγανε ότι κοιμόταν μια χαρά εκτός από 2 βράδια. Στην ουσία κοιμήθηκε 5 βράδια εκεί χωρίς εμένα. Όταν πήγαμε να τον πάρουμε, άρχισε να τσιρίζει από χαρά τη στιγμή που με είδε και... γίναμε αυτοκόλλητοι... Ούτε για κατούρημα δεν με άφηνε να πάω χωρίς αυτόν. Και τότε ήταν που άρχισε το "καλό" μαρτύριο!

Επιστρέφοντας, ήθελε να κοιμάται στην αγκαλιά μου, δε με άφηνε δευτερόλεπτο, έκλαιγε κάθε φορά που ξυπνούσε και τσίριζε αν δεν πήγαινα κοντά του σε κλάσματα δευτερολέπτου. Πήγε μία εβδομάδα έτσι και μετά τον πήγαμε στους γονείς μου στη Βέροια. Είναι μακριά οπότε παραπονιούνται ότι δεν τον βλέπουν πολύ και δεν τον χαίρονται. Έμεινε εκεί 5 βράδια χωρίς εμένα. Κοιμόταν η μαμά μου δίπλα του, οπότε όταν ξυπνούσε του έδινε νεράκι και τον ξανακοίμιζε εκτός από ένα βράδυ που ζητώντας εμένα, από το κλάμα έκανε εμετό.

Και αυτή ήταν η τελευταία φορά που τον άφησα. Από εκεί και πέρα ήταν συνέχεια μαζί μου. Αλλά αυτό, όπως φάνηκε, δεν τον καθησύχαζε πλέον. Κοιμόταν και δεν ήταν σίγουρος ότι ξυπνώντας θα δει εμένα κοντά του. Και η κατάσταση έγινε αφόρητη... Να ξενυχτάω στο δωμάτιό του, να τον παίρνω και να κοιμόμαστε στον καναπέ του σαλονιού, γιατί κι εγώ πρέπει να κοιμηθώ, τουλάχιστον 3 ώρες για να μην είμαι σα ζόμπι την άλλη μέρα στη δουλειά. Πιασμένα τα χέρια μου από το βάρος του στην αγκαλιά μου, πιασμένη η πλάτη μου από τον ύπνο στον καναπέ στο ένα πλευρό. Ένα κουρέλι...

Την τελευταία εβδομάδα, ευτυχώς, δεν ξυπνάει τόσο ώστε να χρειαστεί να κοιμηθούμε στον καναπέ (ή πανακέ, όπως τον λέει ο Τζόρνταν). Τον έβαζα στο κρεβάτι του και καθόμουν στο χαλί. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα αντοχές να παραμείνω καθιστή, οπότε ξάπλωνα στο χαλί με τον λούτρινο Γουίνι για μαξιλάρι και με έπαιρνε ο ύπνος εκεί, μπορεί και για μία ώρα. Χέρια, πόδια, πλάτη ένα χάλι! 

Σήμερα ήταν το πρώτο βράδυ που βγήκα από το δωμάτιό του σε 7 λεπτά!!!!!!!!! Χρόνος ρεκόρ από τις 4 Ιουλίου που έρχισαν τα βάσανα! Ελπίζω τα πράγματα να καλυτερέψουν γιατί δεν ξέρω πόσο ακόμα θα αντέξω, η μάνα! Αν και νομίζω ότι οι αντοχές της μάνας πολλαπλασιάζονται, αν χρειαστεί. Δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να αντέξω μία ολόκληρη μέρα - ή και περισσότερες - με 3-4 ώρες ύπνου.

Άξιες, άξιες οι μάνες που και ξυπνάνε 1241234134 φορές μέσα στη νύχτα και την άλλη μέρα πρέπει να είναι στη δουλειά τους άψογες. Καλό μας κουράγιο, λοιπόν!!

Τρίτη 12 Ιουλίου 2011

Ύπνε που... παίρνεις (?????) τα παιδιά...

 Είναι ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα θέματα που αφορούν τα παιδιά. Το "πρόβλημα" για κάποιους αρχίζει από όταν ακόμα είναι λεχούδια μέχρι και την ηλικία σχολείου σε μερικές περιπτώσεις. Πώς κοιμάται???? οέο???? που λέει και ο μικρός μου..

Υπάρχει η γνωστή θεωρία "άσ' το να κλάψει"... Ε, όχι! Κατηγορηματικά! Το δικό μου το παιδί δεν θα το άφηνα να κλάψει ζητώντας την αγκαλιά μου. Είναι η φυσική του θέση! Είναι δυνατόν μωράκι ημερών να το αφήνεις να κλαίει μόνο και μόνο για να μην το πάρεις αγκαλιά "και μάθει έτσι"?

24 ημερών στην αγκαλιά μου, φυσικά...
Δε μπορώ να φανταστώ πώς γίνεται νέοι άνθρωποι να σκέφτονται έτσι. Αυτά μου τα έλεγε η γιαγιά μου και λογής λογής θείτσες και θειάδες που με ρωτούσαν αν κοιμάται και έλεγα "στην αγκαλιά μου". "Να το αφήσεις να κλάψει. Ααααααααχ...... Έτσι το έμαθες". Ναι! Γούστο μου και καπέλο μου! Ακόμα κι εμείς που είμαστε κοτζάμ γαϊδάρες, όταν έχουμε τις μαύρες μας, μία αγκαλιά είναι από τα καλύτερα γιατρικά. Κάνω λάθος? Πώς γίνεται να στερείς από ένα μικρούλι την αγκαλιά, ακόμη κι αν την αποζητά για να το πάρει ο ύπνος... Πώς?

Ο Τζορντανάκος μου από μικρός κοιμόταν μετά που θήλαζε. Όταν ήταν λίγων μηνών τον έπαιρνε ο ύπνος με τη θηλή στο στόμα, όπως πολλά μωράκια. Οπότε, φυσικό ήταν να "μάθει" να κοιμάται στην αγκαλιά μου. Λίγο αργότερα, από τον 6ο μήνα και μετά του έμαθα μόλις φάει όσο θέλει, να αφήνει τη θηλή και να κοιμάται. Πάλι, φυσικά, στην αγκαλιά μου. Αγκαλιά, που εκτός από το μωράκι μου, την είχα ανάγκη κι εγώ. Ψέματα δε θα πω. Τη λαχταρούσα!!!

Συνεχίσαμε έτσι μέχρι τον 11ο μήνα περίπου. Θήλαζε, τον κοίμιζα στην αγκαλιά μου και τον άφηνα στο κρεβατάκι του (στο οποίο σημειωτέον, κοιμάται από τριών μηνών). Τον 11ο μήνα, λοιπόν, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση εκείνου του καθεστώτος. Αρχίσαμε εκπαίδευση! Ο Ιορδάνης εκπαιδεύεται!

Ζε σέλω μόνο μου, λέμε! Σέλω μανούλα!
Υ.Γ. Σ' αυτή τη μαξιλαροθήκη είχα βάλει 
κι εγώ τη μωρουδιακή μου κεφάλα!!! 
Έτσι εξηγείται η δαντέλα...

Συζητώντας το θέμα με φίλες μου που γεννήσαμε μαζί (είναι και πολλές οι άτιμες και πού να γράφω όλα τα ονόματα... Ξέρουν αυτές ποιές είναι! Ουουυυυυυυυυυυυυυυυ!!!!!!!!!!!! Γοργόνεεεεεεεεεες!!!!!! που λέει και μία γνωστή! χιχιχιχιχι - φτάνει, το παράκανα...) κατέληξα στο εξής. Θα τον κοίμιζα όπως μέχρι τώρα αλλά θα άρχιζα να τον αφήνω στο κρεβάτι του λίιιιιιγο νωρίτερα. Δηλαδή, από εκεί που για να τον αφήσω στο κρεβάτι του έπρεπε να περιμένω να κοιμηθεί, και να περάσουν τουλάχιστον 15 λεπτά για να μην ξυπνήσει την ώρα που θα τον άφηνα, αυτό το 15λεπτο όλο και μειωνόταν. 10 λεπτά αφού κοιμηθεί, 5 λεπτά αφού κοιμηθεί, μόοοοοολις κοιμηθεί και μετά πάμε ανάποδα... Λίιιιιγο πριν τον πάρει ο ύπνος, και λίγο παραπάνω και λίγο ακόμα παραπάνω και πάει λέγοντας. Έμαθε να κοιμάται μόνος του και μάλιστα, χωρίς κλάμα. 

Στο τελευταίο στάδιο της εκπαίδευσης ακολούθησα τη συμβουλή της φίλης μου της Εβίτας (Εβιτάκι μου, σμουυυυτς) που το εφάρμοσε στον δικό της κούκλο. Αν άρχιζε να γκρινιάζει όταν τον άφηνα ξύπνιο στο κρεβάτι του. Τον άφηνα δύο λεπτά μόνο και αν δεν είχε σταματήσει εν τω μεταξύ - που συνήθως σταματούσε, αφού ήταν μόνο γκρίνια - πήγαινα, τον έπαιρνα αγκαλιά για 1-2 λεπτά και πάλι τα ίδια. Το έχει κάνει μέχρι και 4 φορές αυτό το σταματάω-ξαναρχίζω, αλλά ήταν τόσες λίγες οι νύχτες που έγινε αυτό, που ούτε το σκέφτομαι.

Τώρα πιά, πίνουμε (εμείς οι Ιορδάνηδες, χιχιχι) το γαλατάκι μας με το ποτηράκι μας (το μεμέ της μανούλας το κόψαμε 14 μηνών γιατί έτσι μας αρέσει!) όσο η μανούλα μας λέει το παραμυθάκι της (από το μυαλό της το έβγαλε!!!), μας κρατάει αγκαλιά 5 λεπτά και μας βάζει στο κρεβατάκι μας. Αν είμαστε καλά, κοιμόμαστε αμέσως. Αν έχουμε ζόρια, π.χ. λόγω δοντιών, μπορεί να γκρινιάξουμε λίγο και να ζητήσουμε λίγη ακόμη αγκαλιά.

Αυτό που ήθελα ήταν να μάθω στο παιδί μου να κοιμάται χωρίς να πλαντάξει στο κλάμα και χωρίς να νιώθει ότι το εγκαταλείπω... Γιατί πιστεύω ότι τα παιδιά έτσι νιώθουν όταν κλαίνε για 10, 15, 20 λεπτά και κανείς δεν τα παίρνει αγκαλιά να ηρεμήσουν...
Και θεωρώ ότι τα κατάφερα! Το βράδυ λέμε "τιτίτα" (= καληνύχτα) φιλάμε τη μαμά και χαλαρώνουμε στην αγκαλιά του Μορφέα...

Τζορντανάκο μου, σ' αγαπώ...

Τετάρτη 29 Ιουνίου 2011

Η μαμά σε τρίτο ενικό...

"Έλα να το κάνει "μα" η μαμά για να περάσει."
"Γιατί δεν ακούς τη μαμά?"
"Η μαμά είπε να το αφήσεις κάτω αμέσως! Δεν την ακούς?"

Μη μου πείτε ότι εσείς οι μαμάδες δεν έχετε πει κάτι ανάλογο!!!

Το συνειδητοποίησα προχθες και λέω "γιατί μιλάω για μένα στο τρίτο ενικό?" Μήπως είμαι διαταραγμένη προσωπικότητα? Smiley

Και προχθες στην παραλία άκουσα άλλες δύο μαμάδες να μιλάνε με τον ίδιο τρόπο και μάλιστα σε μεγαλύτερα παιδάκια, όχι 1,5 έτους όπως είναι ο δικός μου.
"Έλα να σου βάλει η μαμά τα μπρατσάκια"
"Γιατί τρέχεις? Σε ποιόν μιλάει η μαμά?"
και κατάλαβα ότι δεν είναι δικό μου πρόβλημα, αλλά μάλλον γενικό φαινόμενο!

Αναρρωτηθήκατε ποτέ γιατί εμείς οι μαμάδες μιλάμε για τον εαυτό μας σα να μιλάμε για κάποιον άλλο? Όχι, πάντα, βέβαια, αλλά τις περισσότερες φορές.

Ίσως προσπαθούμε ασυναίσθητα και ασυνείδητα να μάθουμε στο μικρό μας τη λέξη "μαμά" ή να δώσουμε έμφαση μιας και για τα μικρά μας η λέξη αυτή έχει ιδιαίτερη βαρύτητα αλλά και σημαντικό περιεχόμενο.
Μήπως, όμως, στις περιπτώσεις που χρησιμοποιούμε αυτό τον τρόπο έκφρασης για να τα μαλώσουμε, είναι υποσυνείδητη αποποίηση των ευθυνών? Δηλαδή, να σκεφτόμαστε υποσυνείδητα "Δεν τον μάλωσα εγώ, αλλά η μαμά".

Βαθιά νερά και αλλουνού παππά Ευαγγέλιο... ποιός ξέρει...
Αν κάποιος έχει τέτοιου είδους γνώσεις, ας μας δώσει τα φώτα του!!!

Η μαμά πάει για ύπνο, λοιπόν... Μία πήγε η ώρα!

Τρίτη 26 Απριλίου 2011

Ο ιος (ή υιος) της α-γριππ-νίας...

Δεν ξέρω κατά πόσο το λογοπαίγνιο του τίτλου ήταν πετυχημένο, αλλά είμαι σίγουρη ότι αυτός ο παλιο-ιός της γρίππης έχει ταλαιπωρήσει τόσο τους υιούς, όσο και τις κόρες μας! Εγώ ακόμη δεν έχω κόρη αλλά ελπίζω να αποκτήσω σύντομα...

Πηγή: www.lifeasamummy.com
Πριν μερικές μέρες, έζησα αυτή την εμπειρία του "άρρωστου παιδιού" για πρώτη φορά. 16 μηνών έφτασε ο μικρούλης μου για να αρρωστήσει. Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τον θήλασα μέχρι 14 μηνών, αλλά χαίρομαι που δε χρειάστηκε να το ζήσω νωρίτερα που το μωρό μου ήταν μικρότερο και πιο "κρίμα"...

Ξαφνικά, εκεί που ήταν όλα καλά και συνηθισμένα, ξύπνησε γύρω στις 12 το βράδυ με κλάμα. Συνήθως, δεν πηγαίνω αμέσως στο δωμάτιό του. Τον αφήνω 1-2 λεπτά μήπως ξανακοιμηθεί μόνος του. Αλλά αυτό το κλάμα ήταν έντονο, δυνατό και σπαρακτικό. Πήγα και τον είδα ξαπλωμένο στο κρεβάτι του και λερωμένο από εμετό (συγγνώμη για την "εικόνα" που σας δίνω...). Ήταν η πρώτη φορά που έκανε εμετό στα καλά καθούμενα... Τον σήκωσα, τον ηρέμησα, τον έπλυνα, αλλάξαμε τα σεντόνια του και τον ξανάβαλα για ύπνο. Μέσα στη νύχτα, το φαινόμενο επαναλήφθηκε. Με τον πρώτο ήχο κλάματος πετάχτηκα από το κρεβάτι μου. Όρμησα στο δωμάτιό του αλλά δεν τον πρόλαβα... Έκλαιγε γιατί δεν ήξερε τι ήταν αυτό που του συνέβαινε. Εκεί βούρκωσα! Να τον βλέπω να κλαίει σπαρακτικά και να μη μπορώ να κάνω τίποτα??? Τον πήρα αγκαλιά και ηρέμησε αμέσως. Αυτή η αγκαλιά της μάνας είναι το καλύτερο ηρεμηστικό τελικά.

Η ίδια κατάσταση διήρκησε 3 νύχτες. Τη μέρα ήταν όλα καλά, αλλά τη νύχτα είχαμε πολλά ζόρια. Και φυσικά, πού να κοιμηθεί η μάνα? Μπορεί? Δε μπορεί!!! Γι' αυτό μιλάω για αγρυπνία... Και την άλλη μέρα στη δουλειά να πρέπει να είμαι φρέσκια, όλο ζωντάνια και με καθαρό μυαλό για να μην κάνω κανένα λάθος. Πώς τα φέρνουμε όλα εις πέρας, μου λέτε?

Ηταν η πρώτη μου εμπειρία από την επαφή με τις αρρώστιες των παιδιών. Ξέρω ότι θα ακολουθήσουν πολλές τέτοιες εμπειρίες μέχρι να ισχυροποιηθεί ο οργανισμός του και αρχίζω να μαζεύω κουράγιο! Ξέρω ότι όταν αρχίσει τον παιδικό, τα περιστατικά αυτά θα αυξηθούν με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου, αλλά μπορώ να κάνω αλλιώς? 

Δε γίνεται να έχουμε τα παιδιά μας αποστειρωμένα. Αυτό θα έχει, σαφώς, τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που θα επιθυμούσαμε. Γι' αυτό, εγώ προσωπικά, τον αφήνω να χαρεί, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι μπορεί να μείνει με τη ζακετούλα του στο μπαλκόνι λίγο παραπάνω, κι ας κάνει λίγο κρύο. Όταν μπούμε στο σπίτι, τον κρατάω λίγο αγκαλίτσα να τον ζεστάνω ή του δίνω λίγο ζεστό χαμομηλάκι. Προσπαθώ να εφαρμόζω μία μέση κατάσταση. Ούτε να είμαι υπερπροστατευτική, αλλά, φυσικά, ούτε και να τον αφήνω χαλαρό να κάνει ό,τι θέλει.

Ειλικρινά, βγάζω το καπέλο στις μάνες που έχουν τα παιδιά τους άρρωστα κάθε τρεις και λίγο! Ώρες ώρες σκέφτομαι αν, όταν έρθει και δεύτερο μωράκι με το καλό, θα μπορέσω εγώ να ανταποκριθώ σε ένα τέτοιο ρόλο μάνας με δύο άρρωστα παιδιά. Αλλά από την άλλη, πιστεύω στη δύναμη της μάνας. Μία μάνα μπορεί να υπομείνει τα πάντα, προκειμένου τα παιδιά της να είναι υγιή και ασφαλή.

Όπως και να'χει εύχομαι να μην αρρωστήσει ποτέ ξανά κανένα παιδάκι, αλλά επειδή ξέρω ότι είναι μία ουτοπική ευχή, επανέρχομαι και εύχομαι όσο ξαφνικά εμφανίζονται οι ασθένεις, τόσο γρήγορα να αφήνουν τα παιδάκια μας ήσυχα!!! Ουφ.....