Τρίτη 12 Ιουλίου 2011

Ύπνε που... παίρνεις (?????) τα παιδιά...

 Είναι ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα θέματα που αφορούν τα παιδιά. Το "πρόβλημα" για κάποιους αρχίζει από όταν ακόμα είναι λεχούδια μέχρι και την ηλικία σχολείου σε μερικές περιπτώσεις. Πώς κοιμάται???? οέο???? που λέει και ο μικρός μου..

Υπάρχει η γνωστή θεωρία "άσ' το να κλάψει"... Ε, όχι! Κατηγορηματικά! Το δικό μου το παιδί δεν θα το άφηνα να κλάψει ζητώντας την αγκαλιά μου. Είναι η φυσική του θέση! Είναι δυνατόν μωράκι ημερών να το αφήνεις να κλαίει μόνο και μόνο για να μην το πάρεις αγκαλιά "και μάθει έτσι"?

24 ημερών στην αγκαλιά μου, φυσικά...
Δε μπορώ να φανταστώ πώς γίνεται νέοι άνθρωποι να σκέφτονται έτσι. Αυτά μου τα έλεγε η γιαγιά μου και λογής λογής θείτσες και θειάδες που με ρωτούσαν αν κοιμάται και έλεγα "στην αγκαλιά μου". "Να το αφήσεις να κλάψει. Ααααααααχ...... Έτσι το έμαθες". Ναι! Γούστο μου και καπέλο μου! Ακόμα κι εμείς που είμαστε κοτζάμ γαϊδάρες, όταν έχουμε τις μαύρες μας, μία αγκαλιά είναι από τα καλύτερα γιατρικά. Κάνω λάθος? Πώς γίνεται να στερείς από ένα μικρούλι την αγκαλιά, ακόμη κι αν την αποζητά για να το πάρει ο ύπνος... Πώς?

Ο Τζορντανάκος μου από μικρός κοιμόταν μετά που θήλαζε. Όταν ήταν λίγων μηνών τον έπαιρνε ο ύπνος με τη θηλή στο στόμα, όπως πολλά μωράκια. Οπότε, φυσικό ήταν να "μάθει" να κοιμάται στην αγκαλιά μου. Λίγο αργότερα, από τον 6ο μήνα και μετά του έμαθα μόλις φάει όσο θέλει, να αφήνει τη θηλή και να κοιμάται. Πάλι, φυσικά, στην αγκαλιά μου. Αγκαλιά, που εκτός από το μωράκι μου, την είχα ανάγκη κι εγώ. Ψέματα δε θα πω. Τη λαχταρούσα!!!

Συνεχίσαμε έτσι μέχρι τον 11ο μήνα περίπου. Θήλαζε, τον κοίμιζα στην αγκαλιά μου και τον άφηνα στο κρεβατάκι του (στο οποίο σημειωτέον, κοιμάται από τριών μηνών). Τον 11ο μήνα, λοιπόν, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση εκείνου του καθεστώτος. Αρχίσαμε εκπαίδευση! Ο Ιορδάνης εκπαιδεύεται!

Ζε σέλω μόνο μου, λέμε! Σέλω μανούλα!
Υ.Γ. Σ' αυτή τη μαξιλαροθήκη είχα βάλει 
κι εγώ τη μωρουδιακή μου κεφάλα!!! 
Έτσι εξηγείται η δαντέλα...

Συζητώντας το θέμα με φίλες μου που γεννήσαμε μαζί (είναι και πολλές οι άτιμες και πού να γράφω όλα τα ονόματα... Ξέρουν αυτές ποιές είναι! Ουουυυυυυυυυυυυυυυυ!!!!!!!!!!!! Γοργόνεεεεεεεεεες!!!!!! που λέει και μία γνωστή! χιχιχιχιχι - φτάνει, το παράκανα...) κατέληξα στο εξής. Θα τον κοίμιζα όπως μέχρι τώρα αλλά θα άρχιζα να τον αφήνω στο κρεβάτι του λίιιιιιγο νωρίτερα. Δηλαδή, από εκεί που για να τον αφήσω στο κρεβάτι του έπρεπε να περιμένω να κοιμηθεί, και να περάσουν τουλάχιστον 15 λεπτά για να μην ξυπνήσει την ώρα που θα τον άφηνα, αυτό το 15λεπτο όλο και μειωνόταν. 10 λεπτά αφού κοιμηθεί, 5 λεπτά αφού κοιμηθεί, μόοοοοολις κοιμηθεί και μετά πάμε ανάποδα... Λίιιιιγο πριν τον πάρει ο ύπνος, και λίγο παραπάνω και λίγο ακόμα παραπάνω και πάει λέγοντας. Έμαθε να κοιμάται μόνος του και μάλιστα, χωρίς κλάμα. 

Στο τελευταίο στάδιο της εκπαίδευσης ακολούθησα τη συμβουλή της φίλης μου της Εβίτας (Εβιτάκι μου, σμουυυυτς) που το εφάρμοσε στον δικό της κούκλο. Αν άρχιζε να γκρινιάζει όταν τον άφηνα ξύπνιο στο κρεβάτι του. Τον άφηνα δύο λεπτά μόνο και αν δεν είχε σταματήσει εν τω μεταξύ - που συνήθως σταματούσε, αφού ήταν μόνο γκρίνια - πήγαινα, τον έπαιρνα αγκαλιά για 1-2 λεπτά και πάλι τα ίδια. Το έχει κάνει μέχρι και 4 φορές αυτό το σταματάω-ξαναρχίζω, αλλά ήταν τόσες λίγες οι νύχτες που έγινε αυτό, που ούτε το σκέφτομαι.

Τώρα πιά, πίνουμε (εμείς οι Ιορδάνηδες, χιχιχι) το γαλατάκι μας με το ποτηράκι μας (το μεμέ της μανούλας το κόψαμε 14 μηνών γιατί έτσι μας αρέσει!) όσο η μανούλα μας λέει το παραμυθάκι της (από το μυαλό της το έβγαλε!!!), μας κρατάει αγκαλιά 5 λεπτά και μας βάζει στο κρεβατάκι μας. Αν είμαστε καλά, κοιμόμαστε αμέσως. Αν έχουμε ζόρια, π.χ. λόγω δοντιών, μπορεί να γκρινιάξουμε λίγο και να ζητήσουμε λίγη ακόμη αγκαλιά.

Αυτό που ήθελα ήταν να μάθω στο παιδί μου να κοιμάται χωρίς να πλαντάξει στο κλάμα και χωρίς να νιώθει ότι το εγκαταλείπω... Γιατί πιστεύω ότι τα παιδιά έτσι νιώθουν όταν κλαίνε για 10, 15, 20 λεπτά και κανείς δεν τα παίρνει αγκαλιά να ηρεμήσουν...
Και θεωρώ ότι τα κατάφερα! Το βράδυ λέμε "τιτίτα" (= καληνύχτα) φιλάμε τη μαμά και χαλαρώνουμε στην αγκαλιά του Μορφέα...

Τζορντανάκο μου, σ' αγαπώ...

Τετάρτη 29 Ιουνίου 2011

Η μαμά σε τρίτο ενικό...

"Έλα να το κάνει "μα" η μαμά για να περάσει."
"Γιατί δεν ακούς τη μαμά?"
"Η μαμά είπε να το αφήσεις κάτω αμέσως! Δεν την ακούς?"

Μη μου πείτε ότι εσείς οι μαμάδες δεν έχετε πει κάτι ανάλογο!!!

Το συνειδητοποίησα προχθες και λέω "γιατί μιλάω για μένα στο τρίτο ενικό?" Μήπως είμαι διαταραγμένη προσωπικότητα? Smiley

Και προχθες στην παραλία άκουσα άλλες δύο μαμάδες να μιλάνε με τον ίδιο τρόπο και μάλιστα σε μεγαλύτερα παιδάκια, όχι 1,5 έτους όπως είναι ο δικός μου.
"Έλα να σου βάλει η μαμά τα μπρατσάκια"
"Γιατί τρέχεις? Σε ποιόν μιλάει η μαμά?"
και κατάλαβα ότι δεν είναι δικό μου πρόβλημα, αλλά μάλλον γενικό φαινόμενο!

Αναρρωτηθήκατε ποτέ γιατί εμείς οι μαμάδες μιλάμε για τον εαυτό μας σα να μιλάμε για κάποιον άλλο? Όχι, πάντα, βέβαια, αλλά τις περισσότερες φορές.

Ίσως προσπαθούμε ασυναίσθητα και ασυνείδητα να μάθουμε στο μικρό μας τη λέξη "μαμά" ή να δώσουμε έμφαση μιας και για τα μικρά μας η λέξη αυτή έχει ιδιαίτερη βαρύτητα αλλά και σημαντικό περιεχόμενο.
Μήπως, όμως, στις περιπτώσεις που χρησιμοποιούμε αυτό τον τρόπο έκφρασης για να τα μαλώσουμε, είναι υποσυνείδητη αποποίηση των ευθυνών? Δηλαδή, να σκεφτόμαστε υποσυνείδητα "Δεν τον μάλωσα εγώ, αλλά η μαμά".

Βαθιά νερά και αλλουνού παππά Ευαγγέλιο... ποιός ξέρει...
Αν κάποιος έχει τέτοιου είδους γνώσεις, ας μας δώσει τα φώτα του!!!

Η μαμά πάει για ύπνο, λοιπόν... Μία πήγε η ώρα!

Τρίτη 26 Απριλίου 2011

Ο ιος (ή υιος) της α-γριππ-νίας...

Δεν ξέρω κατά πόσο το λογοπαίγνιο του τίτλου ήταν πετυχημένο, αλλά είμαι σίγουρη ότι αυτός ο παλιο-ιός της γρίππης έχει ταλαιπωρήσει τόσο τους υιούς, όσο και τις κόρες μας! Εγώ ακόμη δεν έχω κόρη αλλά ελπίζω να αποκτήσω σύντομα...

Πηγή: www.lifeasamummy.com
Πριν μερικές μέρες, έζησα αυτή την εμπειρία του "άρρωστου παιδιού" για πρώτη φορά. 16 μηνών έφτασε ο μικρούλης μου για να αρρωστήσει. Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τον θήλασα μέχρι 14 μηνών, αλλά χαίρομαι που δε χρειάστηκε να το ζήσω νωρίτερα που το μωρό μου ήταν μικρότερο και πιο "κρίμα"...

Ξαφνικά, εκεί που ήταν όλα καλά και συνηθισμένα, ξύπνησε γύρω στις 12 το βράδυ με κλάμα. Συνήθως, δεν πηγαίνω αμέσως στο δωμάτιό του. Τον αφήνω 1-2 λεπτά μήπως ξανακοιμηθεί μόνος του. Αλλά αυτό το κλάμα ήταν έντονο, δυνατό και σπαρακτικό. Πήγα και τον είδα ξαπλωμένο στο κρεβάτι του και λερωμένο από εμετό (συγγνώμη για την "εικόνα" που σας δίνω...). Ήταν η πρώτη φορά που έκανε εμετό στα καλά καθούμενα... Τον σήκωσα, τον ηρέμησα, τον έπλυνα, αλλάξαμε τα σεντόνια του και τον ξανάβαλα για ύπνο. Μέσα στη νύχτα, το φαινόμενο επαναλήφθηκε. Με τον πρώτο ήχο κλάματος πετάχτηκα από το κρεβάτι μου. Όρμησα στο δωμάτιό του αλλά δεν τον πρόλαβα... Έκλαιγε γιατί δεν ήξερε τι ήταν αυτό που του συνέβαινε. Εκεί βούρκωσα! Να τον βλέπω να κλαίει σπαρακτικά και να μη μπορώ να κάνω τίποτα??? Τον πήρα αγκαλιά και ηρέμησε αμέσως. Αυτή η αγκαλιά της μάνας είναι το καλύτερο ηρεμηστικό τελικά.

Η ίδια κατάσταση διήρκησε 3 νύχτες. Τη μέρα ήταν όλα καλά, αλλά τη νύχτα είχαμε πολλά ζόρια. Και φυσικά, πού να κοιμηθεί η μάνα? Μπορεί? Δε μπορεί!!! Γι' αυτό μιλάω για αγρυπνία... Και την άλλη μέρα στη δουλειά να πρέπει να είμαι φρέσκια, όλο ζωντάνια και με καθαρό μυαλό για να μην κάνω κανένα λάθος. Πώς τα φέρνουμε όλα εις πέρας, μου λέτε?

Ηταν η πρώτη μου εμπειρία από την επαφή με τις αρρώστιες των παιδιών. Ξέρω ότι θα ακολουθήσουν πολλές τέτοιες εμπειρίες μέχρι να ισχυροποιηθεί ο οργανισμός του και αρχίζω να μαζεύω κουράγιο! Ξέρω ότι όταν αρχίσει τον παιδικό, τα περιστατικά αυτά θα αυξηθούν με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου, αλλά μπορώ να κάνω αλλιώς? 

Δε γίνεται να έχουμε τα παιδιά μας αποστειρωμένα. Αυτό θα έχει, σαφώς, τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που θα επιθυμούσαμε. Γι' αυτό, εγώ προσωπικά, τον αφήνω να χαρεί, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι μπορεί να μείνει με τη ζακετούλα του στο μπαλκόνι λίγο παραπάνω, κι ας κάνει λίγο κρύο. Όταν μπούμε στο σπίτι, τον κρατάω λίγο αγκαλίτσα να τον ζεστάνω ή του δίνω λίγο ζεστό χαμομηλάκι. Προσπαθώ να εφαρμόζω μία μέση κατάσταση. Ούτε να είμαι υπερπροστατευτική, αλλά, φυσικά, ούτε και να τον αφήνω χαλαρό να κάνει ό,τι θέλει.

Ειλικρινά, βγάζω το καπέλο στις μάνες που έχουν τα παιδιά τους άρρωστα κάθε τρεις και λίγο! Ώρες ώρες σκέφτομαι αν, όταν έρθει και δεύτερο μωράκι με το καλό, θα μπορέσω εγώ να ανταποκριθώ σε ένα τέτοιο ρόλο μάνας με δύο άρρωστα παιδιά. Αλλά από την άλλη, πιστεύω στη δύναμη της μάνας. Μία μάνα μπορεί να υπομείνει τα πάντα, προκειμένου τα παιδιά της να είναι υγιή και ασφαλή.

Όπως και να'χει εύχομαι να μην αρρωστήσει ποτέ ξανά κανένα παιδάκι, αλλά επειδή ξέρω ότι είναι μία ουτοπική ευχή, επανέρχομαι και εύχομαι όσο ξαφνικά εμφανίζονται οι ασθένεις, τόσο γρήγορα να αφήνουν τα παιδάκια μας ήσυχα!!! Ουφ.....

Κυριακή 13 Μαρτίου 2011

Himaira: Τα 10 πιο παράξενα ευρήματα από το Google Earth

Καθένας από εμάς, με μια σύνδεση στο Internet είναι πλέον σε θέση να δει εύκολα τον κόσμο από την άνεση του σπιτιού του. Πολλοί άνθρωποι έχουν αφιερώσει τον χρόνο και την ενέργειά τους στην ανακάλυψη μερικών από τις πιο παράξενες, πιο μοναδικές, και φυσικά άγνωστων τοποθεσίες σε όλο τον κόσμο. 
Όχι μόνο έχουν ανακαλύψει αξιοθέτατα που αλλιώς δεν θα μπορούσαμε να δούμε, αλλά το Google Earth έχει βοηθήσει τους επιστήμονες, τους αρχαιολόγους και την αστυνομία με τη δύναμη του. 

Εδώ είναι 10 από τα πιο εκπληκτικά ευρήματα του Google Earth.



1. Iraq’s Bloody Lake
Αυτή η αιματοβαμμένη λίμνη στο Ιράκ έχει οδηγήσει σε τρομακτικές φήμες ότι έχει προκληθεί από ένα κοντινό σφαγείο που είναι υπεύθυνη για την τρελή ποσότητα αίματος που έχει χυθεί εκεί. Δεν υπάρχει μια επίσημη εξήγηση, αλλά σκεπτικιστές πιστεύουν ότι το πιθανότερο είναι η αιτία των λυμάτων στο νερό, που έχει δώσει σε αυτή την λίμνη, αυτό το μολυσμένο χρώμα. 


2. Face in the Clay
Αυτή η καταπληκτική φωτογραφία τραβήχτηκε στην Αλμπέρτα, του Καναδά. Είναι σαφές ότι είναι ένα πρόσωπο ερυθρόδερμων ή Ινδιάνων. Το πρόσωπο έχει από τότε το παρατσούκλι «Badlands Guardian». Το πρόσωπο είναι κατασκευασμένο από διαβρωμένο πηλό σε μια κοιλάδα. Μερικοί άνθρωποι έχουν πει ότι μοιάζει με ένα κεφάλι που φοράει ακουστικά. Αυτό το θέαμα είναι ένας δρόμος που οδηγεί σε μια πηγή πετρελαίου.


3. Heart-Shaped Island
Αυτό το περίεργο νησί σε σχήμα καρδιάς ανακαλύφθηκε από το Google Earth και έγινε χαμός την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Βρίσκεται στην Αδριατική στα ανοικτά των ακτών της Κροατίας και είναι σήμερα ακατοίκητο. Είναι 130.000 τετραγωνικά μέτρα σε μέγεθος και έχει ονομαστεί Galesnjak. Ο ιδιοκτήτης του νησιού δεν είχε καν επίγνωση του σχήματός του, μέχρι που τον πλημμύρισαν με αιτήματα από ρομαντικά ζευγάρια που ήθελαν να νοικιάσουν το νησί!

Μάνα, μητέρα, μαμά... πεθερά!

Όταν ήμουν μικρή και παίζαμε τις "κουμπάρες" με τις φίλες μου, πίναμε ψεύτικο καφέ ή τσάι, τρώγαμε αληθινά κουλουράκια, τα οποία προηγουμένως βουτούσαμε στον ψεύτικο καφέ, ψευτοπλέκαμε καλτσάκια, κασκόλ ή και θήκες για μαξιλάρια(!!!!!)... 

Αλλά εκτός από αυτές τις "δημιουργικές" ασχολίες, τύχαιναν φορές που μαζευόμασταν πολλές φίλες, οπότε οι "κουμπάρες" δέχονταν και επισκέψεις. Η ξαδέρφη της μίας, η μαμά της άλλης, η πεθερά της τρίτης. Τέτοια σενάρια, ούτε ο Φώσκολος! Μα να πίνεις καφέ με την κουμπάρα σου και να έρχεται η πεθερά της?????

Και άντε, εγώ την έλεγα "κυρία Τασούλα". Η "νύφη" της πώς θα την έλεγε? Μα φυσικά, "μαμά".

Μεγαλώνοντας και ρουφώντας σα σφουγγάρι όσα άκουγα, θεωρούσα αυτονόητο ότι όταν ένα ζευγάρι παντρεύεται, ο ένας θα αποκαλέι τους γονείς του άλλου "μαμά" και "μπαμπά". Έτσι άκουγα, έτσι έλεγα. Από τότε που με θυμάμαι, η μαμά μου φώναζε τους παππούδες μου, τους γονείς του μπαμπά μου "μαμά" και "μπαμπά" και το ίδιο έκανε και ο πατέρας μου.

Δε σκέφτηκα ούτε μια στιγμή το βάρος αυτής της λέξης, την πραγματική της έννοια. Ο μπαμπάς του άντρα σου είναι και δικός σου μπαμπάς. Η μαμά του είναι και δική σου μαμά... Είναι, όμως? Είναι μαμά?